[Robamaru] Pure rain Pure heart (begin)

posted on 22 Jan 2014 22:45 by jinakaneshi

ก่อนอื่น กดปุ่ม  F5 ด้วยนะคะ อัพธีมใหม่ค่ะ ธีมง่อยมากCry

 

 

Fiction : Pure rain pure heart

Begin Part

Yuichi x Tatsuya x Akanishi

 

    

  “ฝนตกอีกแล้ว

             

     ทัศนียภาพภายนอกอาคารเรียนของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่เคยสว่างไสว

จากแสงแดดจ้าเมื่อช่วงบ่าย กลับมืดมนลงจากบรรยากาศที่ครึ้มไปด้วยเมฆฝน

และหลังจากนั้นไม่นานนัก หยดน้ำที่กลั่นตัวจากความร้อนระอุสะสมจากไอน้ำก้อนดำๆ

ก็หยดลงสู่พื้นดินอย่างไม่ขาดสาย.. 

 . 

ยู วันนี้เอาร่มมาปะเนี่ย?”

แหะๆ

อะไรเนี่ย ต้องใช้ร่มคันเดียวกันอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย

ก็คงงั้น แต่เดี๋ยวฉันถือร่มให้ไงทัตจัง

 

ผม....เคยเกลียดฝน 

แต่หลังจากผมได้เจอคนคนนึง ผม.....ก็เลิกเกลียด 

 

ผมมีชื่อที่ติดตัวตามบัตรประชาชนว่า นากามารุ ยูอิจิ แต่สรรพนามที่เพื่อนสนิทมักเรียกแทนตัวผมก็คือ..

 

เห้ย! ไอ้หมี วันนี้กูคงกลับดึกอะ มึงกลับไปก่อนเลย กูต้องไปฉลองกะพวกรุ่นพี่ว่ะ’’

 

นั่นละครับ ..ไอ้หมีที่เพื่อนรักผมเรียกน่ะแหละ 

ทำไมผมถึงมีฉายาประจำตัวว่าไอ้หมีน่ะเหรอครับ 

ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่เพราะร่างกายผมจะถึกเหมือนหมีควาย..

หรือผมมีพุงเหมือนหมีพูห์น่ะเหรอครับ โห นั่นยิ่งไม่ใช่ผมเลยล่ะ ผมออกจะหุ่นเฟริม์ 

เฉลยก็ได้ครับ ..มันเป็นเพราะจมูกผมเองครับ จมูก..

เพราะจมูกผมโตเหมือนจมูกหมีโคอาล่าครับ นี่ล่ะที่มาของฉายาน่ารักๆของผม  

 

ฉลองเหี้ยไรวะ ไอ้หมู?’’

ฉลองแข่งรักบี้มหาลัยชนะอะมึง ไปดริ๊งค์ๆแก้เซ็ง มึงจะไปกะกูปะล่ะ

ไม่เอาวะ กูไม่ชอบเมา

แหม ไปบวชปะมึงอะ! ชีวิตวัยรุ่นนะเว้ย ต้องใช้ให้คุ้ม เออ กูไปละ ทัตสึยะ  ฉันไปละนะ

อื้อ ขอให้สนุกนะจิน

 

ไอ้หมู นี่ก็ฉายาที่ผมเรียกเพื่อนรักสุดกวนตีนของผมครับ 

 ผมมีเพื่อนสนิทที่สุดอยู่ 2 คน คือ อคานิชิ จิน หรือที่ผมชอบเรียกมันว่า ไอ้หมู จากสารรูป

อ้วนท้วนสมบูรณ์ของมัน ดีที่หน้ามันหล่อ และ อุเอดะ ทัตสึยะ ที่ผมเรียกจนติดปากว่า ทัตจัง

ทัตจังเป็นคนเงียบๆ จนบางทีผมยังอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาพูดเป็นรึเปล่า เขาดูลึกลับ มีโลกส่วนตัว เดาใจยาก  

แต่ครั้นจะอารมณ์ดี ก็อะเลิทสุดๆจนคนรอบข้างตั้งตัวไม่ทัน เขาเป็นคนที่บุคลิกกลับไปกลับมา

จนบางทีผมรู้สึกกลัวครับ... 

    เพราะผม...เดาตัวตนของทัตจังไม่ออกเลย 

ถ้าเทียบกันระหว่างจินกับทัตจัง 2 คนนี้นี่คนละขั้วเลยล่ะ! 

ทัตจังเป็นคนที่เข้าถึงยาก ดูยาก เดายาก.. 

แต่ไอ้จินเป็นคนที่เปิดเผยสุดๆ ตรงไปตรงมา ไม่มีความลึกลับอะไรเลย

กล้าได้กล้าเสีย เพื่อนอย่างผมเลยไม่ต้องมาคาดเดาอะไร  

มันเป็นความแตกต่างที่พิลึก ส่วนผมเองเป็นคนบุคลิกกลางๆแบบปุถุชนทั่วไป

ก็เหมือนเชื่อมความยูนิคสุดๆ ระหว่างสองคนให้เข้ากันได้ 

       เราถึงได้สนิทกันไงครับ.

................................................................................

 

ให้ฉันถือนะ’’

ผมอาสาถือร่มให้ทัตจัง ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับหุ่น นัยน์ตาที่เย็นชา

จนผมรู้สึกราวกับว่าคนตรงหน้าอาจไม่มีจิตใจ เราสองคนก้าวออกจากอาคารเรียนสู่พื้นผิวโลก

ที่ถูกสายฝนเทกระหน่ำ แต่ไม่ต้องห่วง เพราะพวกเรามีร่มลายขวางสีสลับฟ้า-ม่วง ปกคลุมศรีษะเราอยู่  

ไม่มีบทสนทนาอะไรระหว่างการเดินทางกลับบ้าน มีเพียงเสียงเปาะแปะๆ ของฝนที่ปะทะลงกับร่ม

 ผมทำได้เพียงลอบถอนหายใจเบาๆ ผมชินแล้วล่ะครับ  

 ทัตจังเป็นแบบนี้บ่อยจนผมชักเป็นห่วงว่าต่อไปเขาอาจจะไม่มีความรู้สึกใดๆอีก 

 

ยู...

หืม ?”

เราชอบยูนะ เรารักยูนะ...

“ ..........”

 

ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น ทัตสึยะสามารถบอกรักผมได้ง่ายดาย 

 

ผมไม่เข้าใจเลย..

 

นี่ผมควรจะดีใจรึเปล่า??

 

ที่เพื่อนสนิทมาบอกรักผม..

 

ทำไม..ทำไมผมยังเงียบ 

ทำไม..คิ้วผมถึงขมวดเข้าหากัน  

ทำไม..ผมไม่ตอบอะไรบ้างล่ะ 

 

“............’’

“.........’’

 

เกิดความเงียบท่ามกลางบรรยากาศที่กดดัน 

และแล้วเสียงของฝ่ายหนึ่งก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน เพียงแต่มันไม่ช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นเลย